Dutch

Wie zijn wij?

 

Wij zijn een groepje vrijwilligers, allen met een andere achtergrond. Maar op de een of de andere manier is er de vaststelling dat er minstens een probleem is, of het zo niet verder kan. Met wat? Met alles, gezien alles met elkaar verbonden is. Neem het thema voeding. Dan kan je denken aan cultuur van eten, de gewoontes, de kostprijs maar evenzeer aan landbouw, en dus welke boer, wat geproduceerd, waar geoogst, welk zaad, en de landbouw gaat verder over transgene voedselsoorten, pesticiden, het water, de lucht, de bijen…. En je raakt het thema omgeving, natuur, bos aan…. en verder, gezien een heel deel van onze voeding in het ‘Zuiden’ wordt geproduceerd, de relatie ‘Noord-Zuid’, en ik spreek niet van een metrolijn…

 

We zijn dus allen vrijwilligers. We willen de mooie dingen eren. Het mooie voedsel, de mooie akkers, het mooie landbouwbedrijf… en toch zonder het te willen idealiseren. De realiteit van de economische prestatiemaatschappij klopt voortdurend aan de deur. Want de boer werkt hard, in harde en dikwijls ook lastige omstandigheden maar vergelijk dit met een deel van onze verstedelijkte bevolking, werkend in het stof, in het lawaai of in enge kantooromstandigheden…omelke avond voor de kwelbuis naar het zelfde nieuws van daags tevoren te kijken.

 

Je komt zowat op het fundament van het leven : moeder waarom leven wij?

 

Waarschijnlijk is er geen antwoord. We leven om te werken. We werken om te leven. Maar onze laatste crisissen hebben weer eens aangetoond dat er een groot verschil is tussen ‘zijn leven verdienen’ en ‘geld verdienen’. Maatschappijen verdienden veel geld. De banken namen risico’s die achteraf ongehoord bleken te zijn, maar nu doen we hetzelfde met onze wereldbol, het milieu, met onze omgeving. Om nu méér te verdienen plegen we nu meer en meer roofbouw op de aarde. De banken gingen failliet, wat doet de aarde in dat geval?

 

We zijn verliefd op de aarde en zijn mensen. We houden van onze omgeving. Hopelijk zal het internet een grote positieve bijdrage kunnen blijven leveren tot de verstandhouding van de volkeren. Het kan niet meer zijn dat conflicten met wapens worden beslecht. We zijn met 7 miljard en nemen reeds te veel ruimte in, en dan nog oorlogje voeren…. De mens zit nog in het Dinosaurustijdperk of met de psychologie van een Neanderthaler, mijn excuses voor deze laatste man, ik heb hem nooit gekend, maar mijn vooringenomenheid laat me dit zeggen.

 

 

 

Neen aan de petroleum ontginning!

Geen Vrede zonder Sociale Grechtigheid

Gedaan met bomen kappen, nooit meer, niet meer

Geachte Dames en Heren,

 

Vooreerst mijn beste wensen voor het Nieuwe Jaar! Ik zou hiervan gebruik willen maken om een lans te breken voor het behoud van de tropische bossen.

 

Als bezorgde mens voor zijn omgeving, zijn we- stel ik me voor- meer dan wie ook betrokken bij dit thema. Met name in Zuid-Amerika wordt nu het laatste grote oerwoud in zijn bestaan bedreigd.

 

Ook daar is de gemiddelde temperatuur reeds aan het stijgen. Dit is gekoppeld aan een in zijn verloop trapsgewijze dalende relatieve vochtigheid. Satelliet-studies van de NASA tonen aan dat er reeds in een aantal jaren momenten geweest zijn dat het Amazonewoud niet meer groeide maar een nettoverlies aan koolstof gaf. Bij een stijging van 2 °C verliezen wij waarschijnlijk het Amazonewoud.

 

In een globalistisch denken van corporaties die deze gebieden van oerwoud slechts bezien als een te ontginnen kapitaal leidt dit met de verstrekkende vernietigende macht van de technologie tot hun vernietiging. In Colombia wordt nu door één bedrijf één blok van 44.500 hectaren oerwoud gekapt. Gecorrumpeerde instanties en leiders geven toelatingen tot boren of extraheren van ertsen. In Colombia wordt sinds meer dan 20 jaar 0.5 ha per minuut gekapt. ’t Is niet dat ze het zelf nodig hebben, ’t is omwille van de wereldmarkt.

 

Als intermezzo : beelden van de ‘gaten’ in het oerbos veroorzaakt door kap en verbranding

Wel, door mijn omzwervingen ben ik in Colombia, op een plaats met een liederlijke naam ‘La Macarena’ terecht gekomen. Daar heb ik dan een bos ‘JardínBotánico de La Macarena’ benoemd onder het moto dat elk bos aldaar een botanische tuin is. Je moet niets planten, alles staat er. Je kan de biodiversiteit die er is gewoonweg niet reconstrueren. Dit werk als botanische tuin heeft in de marge geleid als ‘drop-out’ dat de samenwerking met de vzw VIVOS aldaar de bevolking bewust maakte van de gevaren voor het milieu vanwege de petroleumontginning.

 

Er is hulp : bondgenoten als internet met Skype en zijn verschillende sociale media zoals Whatsapp bieden nu de kans om over lange afstand en snel mensen te connecteren en informatie uit te wisselen.

 

Zonder deze communicatiemiddelen hadden we nooit kunnen aantonen dat de door de overheid verstrekte vergunning voor het boren van 150 petroleumputten aldaar in de streek, jawel binnenin en naast nationale reservaten, verstrekt was op basis van een gecorrumpeerd advies. Het advies is door de president Santos zelf ingetrokken en de minister van milieu en de directeur die voor zijn beleid verantwoordelijk is, heeft ontslag moeten nemen. Democratie kan.

 

Het gebied van La Macarena is groot, 11.229 km2 met 32.000 inwoners. Het bevat alle mogelijke ertsen- en is uitzonderlijk rijk aan petroleum. CañoCristales is in zijn gebied aanwezig als werelderfgoed. De streek geeft echter ook water aan één van de zijtakken van de Amazone, namelijk de mythische Apaporisrivier, die bedreigd is in zijn voortbestaan door de extraktie- en veeteeltindustrie.

De ‘JardínBotánico de La Macarena’ wilt dan ook de biodiversiteit in een ongeveer onbekend gebied op kaart zetten. Alzo werd er eind van het voorbije jaar een wetenschappelijke studie begonnen met de voorlopige inventaris van 638 verschillende botanische soorten gedurende een studie van 7 dagen op minder dan 400 hectares. Meer dan 1300 bomen werden voorzien van nummerplaten. Deze kennis zal de waarde van deze gebieden extra in het licht stellen wat moet toelaten op basis hiervan de biodiversiteit van de streek beter te verdedigen.

Het is belangrijk om de bossen te sparen. Je kan echter geen bos sparen als de lokale bevolking, in dit geval voornamelijk boeren, niet van inzicht veranderen. Gebrek aan inzicht in de wereldsituatie doet hen ginder denken dat het kappen van 1 (=één) hectare oerbos voor het houden van 1 (één!) koe rendabel is. Ze zijn blind voor de waarde van hun omgeving. Waarom? ’t Is cultureel bepaald, zij zijn zo groot gebracht… er is oneindig veel bos, zo lijkt het hen. En ze kappen maar verder. In Colombia meer dan 0.5 hectare per minuut en dit reeds meer dan twintig jaar lang.

 

Ook weer met de nieuwe informatie-technologie is er echter een omslag van deze cultuur mogelijk. Onderwijs, verspreiden van kennis is fundamenteel. Een nieuw begrip ontstaat ook : de agro-ecologie. Ook de veeteelt is een zeer belangrijke oorzaak van de ontbossing. Ook deze veeteelt kan anders. Weer eens is onderwijs en inzicht nodig…

In de strijd tegen de petroleum-ontginning in La Macarena, hebben we onder andere in het centrum van het dorp zelf een winkelpand gehuurd en bemand om video’s en informatie over het milieu gratis te verstrekken aan de voorbijgangers, de ‘locals’ en toeristen,…tot zelfs aan de ambassadeur van Canada .

 

We hebben reeds een eerste deel weg afgelegd… maar de weg is lang…. één vergunning om petroleum te boren werd reeds ingetrokken, een primeur in Colombia. Tot dan was er nooit een dergelijke toelating ingetrokken. Verandering is dus mogelijk.

 

’t Is een levensweg, vóór het leven dat het oerbos is, voor onze Moeder-Aarde, ons enige thuis, en er is geen ander,

waar we meer dan ooit dankbaar en respectueus voor moeten zijn.

 

Wat betreft het project in Colombia is iedereen altijd welkom, ook voor wetenschappelijk onderzoek ter plaatse kan raad en daad gegeven worden.

 

Zij die willen kunnen de VZW VIVOS geldelijk steunen!

Doe de dingen NU en niet later!

 

Dr. Michel Boutsen

 

michel@boutsen.onmicrosoft.com

Vivos VZW

BIC KREDBEBB

 

IBAN BE17 7380 4200 0921 EUR

Jardín Botánico de La Macarena Meta, Colombia

Deze wonderlijke dieren mogen niet verloren gaan!

 

En nog rupsen…spaar dus het bos!

La Macarena, Meta, Colombia

Dit is Sophie. Deze vissen op de foto haalden haar grootouders40 jaar geleden uit de rivier en dit is nu

 

nog maar een verre herinnering…

Muurschilderingen :La Macarena, Meta, Colombia

 

In het midden van de foto petroglyphen op de rand van de rivierbedding van de Rio Guyabero.

 

Kijk ook naar de gratische klimaatdocumentaire van Leonardo Di Caprio ‘Before The Flood’, 1 uur 35’.

 

Dank voor Uw aandacht!

 

Michel Boutsen

jardinbotanico@vivos4life.org